Fabrikanten van coatings gaven aan dat waterverdunbare coatings verwijzen naar coatings die zijn gemaakt van emulsies als filmvormende materialen. Hierbij worden harsen op basis van oplosmiddelen opgelost in organische oplosmiddelen, waarna de harsen met behulp van emulgatoren door krachtig mechanisch roeren in water worden gedispergeerd om emulsies te vormen. Deze zogenaamde post-emulsie kan tijdens de verwerking met water worden verdund.
Verf die wordt bereid door een kleine hoeveelheid emulsie toe te voegen aan een wateroplosbare hars, kan geen latexverf worden genoemd. Strikt genomen kan waterverdunnende verf geen latexverf worden genoemd, maar wordt het door conventie ook als latexverf geclassificeerd.
Voordelen en nadelen van coatings op waterbasis
1. Het gebruik van water als oplosmiddel bespaart veel grondstoffen. Brandgevaar tijdens de bouw wordt vermeden en luchtvervuiling wordt verminderd. Er wordt slechts een kleine hoeveelheid van het weinig giftige organische oplosmiddel alcoholether gebruikt, wat de arbeidsomstandigheden verbetert.
2. Het gehalte aan organische oplosmiddelen in gewone verf op waterbasis ligt tussen de 10% en 15%, maar in de huidige kathodische elektroforetische verf is dit teruggebracht tot minder dan 1,2%, wat een duidelijk effect heeft op het verminderen van vervuiling en het besparen van grondstoffen.
3. De dispersiestabiliteit bij sterke mechanische krachten is relatief slecht. Wanneer de stroomsnelheid in de transportleiding sterk varieert, worden de gedispergeerde deeltjes samengeperst tot vaste deeltjes, wat putcorrosie in de coatinglaag kan veroorzaken. Het is daarom noodzakelijk dat de transportleiding in goede staat verkeert en dat de leidingwand vrij is van defecten.
4. Het is zeer corrosief voor de coating van de apparatuur. Corrosiebestendige bekleding of roestvrijstalen materialen zijn vereist, en de kosten van de apparatuur zijn relatief hoog. Corrosie en metaaloplosing van de transportleiding kunnen neerslag en putjes van verspreide deeltjes op de coatinglaag veroorzaken, daarom worden ook roestvrijstalen buizen gebruikt.
Afwerkingsmethode en constructiemethode van verffabrikanten
1. Breng de verf op de juiste spuitviscositeit met schoon water en meet de viscositeit met een Tu-4 viscometer. Een geschikte viscositeit ligt doorgaans tussen de 2 en 30 seconden. De verffabrikant geeft aan dat als er geen viscometer beschikbaar is, de verf visueel geroerd kan worden met een ijzeren staaf. Roer tot een hoogte van 20 cm en stop om de viscositeit te observeren.
2. De luchtdruk moet worden geregeld op 0,3-0,4 MPa en 3-4 kgf/cm². Bij een te lage druk zal de verf niet goed vernevelen en zal het oppervlak putjes vertonen. Bij een te hoge druk kan de verf gemakkelijk gaan doorzakken en is de verfnevel te fijn, wat materiaalverspilling en een bedreiging voor de gezondheid van de bouwvakkers met zich meebrengt.
3. De afstand tussen het spuitmondje en het oppervlak van het object is 300-400 mm. Als het spuitmondje te dichtbij is, kan er gemakkelijk verf uitzakken. Is het spuitmondje te ver weg, dan zal de verfnevel ongelijkmatig verdeeld zijn en zullen er putjes ontstaan. En als het spuitmondje te ver van het oppervlak van het object verwijderd is, zal de verfnevel zich onderweg verspreiden, wat tot verspilling leidt. De verffabrikant stelt dat de specifieke afstand kan worden bepaald aan de hand van het type verf, de viscositeit en de luchtdruk.
4. Het spuitpistool kan op en neer, naar links en naar rechts bewegen en gelijkmatig spuiten met een snelheid van 10-12 m/min. Het moet recht en direct op het oppervlak van het object gericht zijn. Bij het spuiten aan beide zijden van het oppervlak van het object moet de hand die de trekker van het spuitpistool overhaalt snel worden losgelaten. Dit vermindert de vorming van verfnevel.
Geplaatst op: 18 januari 2024